Δέκα χρόνια.
Μία νύχτα και μία λάθος λέξη άλλαξαν τη ζωή του. Αυτό που λένε για μία πεταλούδα που αποφασίζει να αλλάξει λουλούδι στην Κίνα και σηκώνεται κύμα στη Βραζιλία; Αυτό ακριβώς. Το μόνο που ήθελε ήταν να βρει εκείνη την πεταλούδα και να τη λιώσει. Όσο όμορφη κι αν ήταν, όσο ξεχωριστή, όσο σπάνια. Έφερε το χάος, την υποχρέωση, το μίσος, κι αυτό δε θα της το συγχωρούσε ποτέ.
Τον έκανε να ταξιδεύει, πάνω που είχε αρχίσει να αράζει, πάνω που είχε αποφασίσει να ηρεμήσει, πάνω που το νερό είχε μπει στ’αυλάκι. Αλλά έπιασε καταιγίδα και το αυλάκι είχε μπαζωθεί. Το νερό έγινε χείμαρρος που δε μπορούσε να περιοριστεί όσο κι αν αυτός προσπαθούσε. Και προσπαθούσε.
Προσπαθούσε να κάνει τον κόσμο να είναι χαρούμενος. Κι ο κόσμος σαν ακρίδα ερχόταν και έτρωγε τα πάντα αφήνοντάς τον να μαζέψει τα κομμάτια από ένα τίποτα. Κι αυτός εκεί, συνέχιζε. Πάλι από την αρχή, πάλι από το μηδέν, πάλι να χτίσει αυτά που γκρέμιζαν οι άλλοι.
Δεν τον ένοιαζε.
Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να κινείται και να δουλεύει. Να βλέπει με τα δανεικά του μάτια που είχε ακόμα γιατί είχε πει εκείνη τη λάθος λέξη στον μόνο που δεν έπρεπε να την ακούσει. Επειδή τον είχε βρει σε ένα μέρος, μέσα σε μία κρυψώνα, εκεί που δεν περίμενε να υπάρχει ψυχή, και του είπε ότι μπορεί να τον σώσει. Και τον πίστεψε. Πουτάνα πίστη, πάντα ήθελε αντάλλαγμα. Το έδωσε. Σώθηκε. Και όσο κι αν δεν το ήθελε, έπρεπε να σώσει αυτός τους άλλους, ξεκινώντας πρώτα από αυτή.
“Μείνε μακρυά, ξέχασέ με, ξέχασέ τα όλα. Φύγε. Δεν υπάρχω.”
Δέκα χρόνια.
Η ζωή της πέρασε μπροστά από τα μάτια της, αλλά η εικόνα ξεκίνησε δέκα χρόνια πριν. Σα να είχε γεννηθεί τότε, ή να είχε πεθάνει τελευταία φορά. Η ίδια διαφορά, το ίδιο αποτέλεσμα, το ίδιο σενάριο.
Πέρασε μέσα από το τρέξιμο εκείνης της νύχτας και τη συνάντηση της επόμενης μέρας στο λιμάνι. Την εικόνα του να της λέει να μείνει όσο πιο πολύ μακρυά του μπορεί. Να της λέει ότι είναι κι οι δύο ζωντανοί επειδή δεν πρέπει ποτέ να μιλήσουν σε κανέναν για την περασμένη νύχτα. Τα δάκρυα στα μάτια της, τον πόνο της απορίας, το μάταιο του γιατί. Την πλάτη του να απομακρύνεται κι αυτός να μη ρίχνει έστω και μία κλεφτή γαμημένη ματιά πίσω για να κρατήσει την εικόνα της. Την εικόνα που μόνο αυτός μπορούσε να δει καθαρότερα από όλους τους άλλους.
Τη μετακόμιση, τη νέα ζωή σε ένα μέρος όσο πιο μακρυά γινόταν στην προσπάθειά της ακόμα κι έτσι να του δείξει πόσο πολύ τον αγάπησε, μόνο και μόνο για να τον ξεχάσει. Την προσπάθεια να μιλήσει με κάποιον, οποιονδήποτε, και τη μόνιμη απόρριψη. Τις δουλειές και τις σπουδές που έκανε για δεύτερη φορά, το τρέξιμο από το πρωΐ μέχρι το βράδυ. Τα πρόσωπα που πέρασαν και δεν ακούμπησαν, κι αυτά που ακούμπησαν αλλά καλύτερα να μην είχαν περάσει. Την κούραση, την κούραση, την κούραση. Τις νύχτες που δεν ξημέρωναν με τίποτα, γιατί τα χέρια που την ακουμπούσαν ήταν ξένα και πάντα κρύα. Το χειμώνα που δεν έφευγε ποτέ.
Την επιφάνεια στην οποία έμαθε να ζει και στο τέλος να διαχειρίζεται. Το συμβιβασμό και την προσπάθεια για να τον συνηθίσει. Την κοροϊδία του εαυτού της με κάθε λεπτό που περνούσε και τα πνιγμένα δάκρυά της στο σκοτάδι κάθε φορά που άλλαζε πλευρό. Τη φυγή με το μυαλό της σε μέρη ακόμα πιο μακρυνά που ήξερε μόνο αυτή και δε θα άφηνε κανέναν άλλο να βρει. Το είδωλό της στον καθρέφτη κάθε μέρα να φαίνεται διαφορετικό.
Δέκα γαμημένα χρόνια.
Τόσα όσα χρειάστηκαν για να σπρώξουν μία νύχτα στα αζήτητα της μνήμης τους. Και μία νύχτα δέκα χρόνια μετά για να καταλάβουν ότι απέτυχαν.
- Ποιός είναι αυτός; Πού τον ξέρεις; Εσύ τον έβαλες να με βρει;
- Όχι… είχα να τον δω δέκα χρόνια κι αυτόν. Όλοι τον ξέρουμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Αλλά δεν το ξέρουν όλοι.
“Ρε σεις, περίμενα περισσότερα. Ξέρω γω, τίποτα κλάμματα, ένταση… με απογοητεύετε. Εγώ γαμιέμαι δω πέρα κι εσείς παίζετε. Τέλος πάντων, είναι ώρα.” Το τρένο ακούστηκε από μακρυά. “‘Η τώρα ή ποτέ” σκέφτηκαν οι δύο από τους τρεις. Ο τρίτος απλά ήξερε την απάντηση.
“Άντε ρε, κουνηθείτε.” Έσκυψε, πήρε τα κλειδιά και τα έβαλε πίσω στην τσέπη του. Όταν το έβγαλε, το χέρι του κρατούσε το εισιτήριό της. “Δικό σου όμορφη. ‘Η μόνο αυτός μπορεί να σε λέει έτσι;”
..και το μίξερ χειρός αρχίζει να μεταμορφώνεται σε γεωτρύπανο